Het lijkt al zo lang geleden, het moment waarop ik besliste om een grotere stap in de wereld te zetten. Een jaar voordien zou het niet in mij opgekomen zijn om weg te gaan. Maar mijn nieuwsgierigheid naar iets nieuws, iets anders, groeide. Dus ging ik op zoek naar een gepast project om als vrijwillige ergotherapeute te beginnen.
Eerst was het Namibië … dan werd het Benin … nu is het Nicaragua (derde keer goede keer)!
Een geschikt project vinden lijkt gemakkelijker dan dat het is…! Maar ik ben blij dat ik ben blijven zoeken, want het resultaat mag er wezen … nog 4 weken en ik vertrek naar Nicaragua.
Twee maanden geleden…
Even uitblazen na de heuse economische hoogtes en laagtes…
Eerst was er subsidiering, dit veranderde in onzekerheid (de subsidiering ging niet door) en eindigde uiteindelijk in allemaal kleine bedrijfjes. Door de uitbouw van mijn eigen industrieterrein heb ik wat financiële middelen kunnen verzamelen en op deze manier heb ik ook mijn familiebanden kunnen aansterken.
Voorstelling bedrijven:
‘De lekkerbek’ -> snoepjes verkocht op het werk
‘Karens Oorbellenatelier’ -> oorbellen verkocht aan de halve vrouwelijke bevolking
‘De kerstman en zijn elfen’ -> uren kerstversiering gemaakt en verkocht (en de kou getrotseerd in een stalleke in Tienen) noot: wist je dat je blaren op je vingers krijgt als je te veel rendieren draait!
‘De marchand’ -> rommelmarkt letterlijk en figuurlijk in het water gevallen (moemoe had volledig gelijk: “Meer als €40 verdien je er niet aan”)
‘De chirotheek’ -> truffelverkoop op de chiro
Met dank aan:
Stoffel
Moeke, Vake, Nele, Pieter en Steffen
Alle grootouders, tantes en nonkels
Anneleen, Elien, Jozefien, Leentje en alle andere vriendinnen (en ook de vrienden)
Mijn lieftallige collega’s: Walter, Sabine, Katrien, Annelies, Nina en Tina
Chiro Hekeko
Alle andere gulle schenkers en helpers
Eén ding weet ik zeker: ‘Zonder jullie had ik dit niet kunnen verwezenlijken’
Een maand gelden…
De zenuwen beginnen op te spelen, de voorbereidingen voor het avontuur zijn grotendeels rond en het Spaans begint te klinken.
Stiekem tel ik af, zeker niet om mijn vertrouwde omgeving achter te laten, maar om mijn avontuur te beginnen.
Het begint stilaan door te dringen wat en vooral wie ik vier maanden zal missen! Maar dit avontuur ‘moet’ ik gewoon geproefd hebben!
Een week geleden…
Via mail leer ik mijn Nicaraguaanse omgeving kennen. Het is spannend, maar aangenaam om nieuwe contacten te leggen.
De inhoud van het project wordt steeds concreter… ik kijk ernaar uit!
En nu nog 30 dagen te gaan…
3 opmerkingen:
hoi Karen!!!
het was echt een leuk feestje gisteren! dankjewel voor ons allemaal bij elkaar te krijgen. heb met volle teugen genoten, maar ik blijf er wel bij dat ik je ga missen.
groetjes!
Annelies
Hallo Karen !
Ik was vorige donderdag vergeten om afscheid te nemen ...
Bij deze dus een dikke knuffel en veeeeeel succes in Nicaragua ! Ik zie alvast uit naar alle boeiende verhalen op de blog !
Hou je goed !!
Vele groetjes !
Valerie (van de socissen) :-)
Hoi Karen,
De tijd begint nu stilaan echt te korten. Het is bijna zover!! De grote stap. Je zult zien, je gaat een ginder een fantastische tijd beleven waaraan je achteraf nog vele prachtige herinneringen aan zult hebben... Nen dikke proficiat met je initiatief!!! Echt sterk!!
groetjes Björn (supply)
Een reactie posten