Welkom

Hallo iedereen,

Op 28 februari 2010 vertrek ik voor 4 maanden naar Estelí. Ik ga er als vrijwillige ergotherapeute werken met kinderen met een functiebeperking. Omdat er zoveel mensen zijn die me mentaal, fysiek en financieel gesteund hebben wil ik mijn avonturen met hen delen. Andere geïnteresseerden zijn natuurlijk ook welkom!


Bij deze: WELKOM IEDEREEN!


zondag 11 juli 2010

Stoffel en ik!

Hallo iedereen,

Omdat we een dagje vrij hebben genomen om in Estelí tot rust te kunnen komen heb ik toch nog de tijd gevonden om een kort verslagje te schrijven over de vakantie samen met Stoffel.



Aankomst van Stoffel
Ik ben nog nooit zo zenuwachtig geweest voor iets (zelfs niet voor mijn rij-examen). Ik stond er natuurlijk een kwartier te vroeg, waardoor de minuten wel uren leken. Alle rampscenarios waren al door mijn hoofd gegaan: hij heeft zijn vlucht gemist, hij is opgepakt, de douane heeft hem tegengehouden ...
Maar dan het langverwachte moment, daar stond hij ..... joepie! Nooit meer ga ik zo lang weg, of het zal samen met Stoffel zijn.

Dag 1
Genoten van het hotel (hetzelfde sjieke hotel waar ik de eerste twee nachten verbleef). Mooi weer was het wel niet, maar dan hadden we het zwembad voor ons alleen.
In Estelì aangekomen kwam de kennismaking met mijn gastgezin, de kinderen van Reninka waren weg van ‘Kriston’ (heeft toch even geduurd voordat zijn naam goed uitgesproken werd).

Dag 2
Bus naar Leon genomen, de bedoeling was om een rechtstreekse te nemen, maar die was er blijkbaar niet (lag volledig aan mij). Dus met een tussenstop in een of ander onbekend dorpje zijn we 5 uur later toch in Leon geraakt (normaal gezien zou je er maar 2 uur en half over doen). Toch nog even de wat minder aangename ervaring vertellen: halverwege de busrit staat iedereen ineens recht om naar buiten te kijken, heel veel ramptoerisme (daar zijn ze hier in Nicaragua geweldig in). Buiten op de stoep lag een man, vermoedelijk dood, waarschijnlijk omvergereden door auto of bus. De man lag daar gewoon, zonder doek over...
Er gebeuren toch nog vrij veel ongelukken hier in Nicaragua, verkeersveiligheid kennen ze hier ook niet zo goed. Een bus rijdt hier gemakkelijk 120 tot meer en een trage wagen inhalen op een smalle weg is een piece of cake!

In Leon hebben we overnacht in het Via Via hotel (jaja, Belgische uitbaters). We hebben stoofvlees gegeten (in het spaans “Vaca Boracha”, letterlijk vertaald “Zatte Koe”).



Dag 3
Een uitstap gedaan met 2 Nederlanders, 1 Engelse, 2 Australiers, 1 Duitse, 1 Canadees en 4 Amerikanen om de Cerro Negro (de jongste vulkaan in Nicaragua) te beklimmen en met een soort van board naar beneden te sjeezen.



Een echt geweldige ervaring, zo tof dat we twee keer tot boven zijn geklommen. Ik moet wel toegeven dat mijn conditie echt verschrikkelijk slecht is.







Daarna aan de voet van de vulkaan, in the middle of nowhere, de voetbalmatch Spanje – Duitsland gekeken. Eigelijk heeft Stoffel gekeken met alle anderen, ik heb mij 95 minuutjes in een hangmat kunnen leggen en kunnen genieten van het zonnetje.



’s Avonds twee liter Toña (Nicaraguaans bier) soldaat gemaakt. Geen paniek, het bier is minder sterk als in Belgie (4.6%). Echt een gezellige avond zo met zen tweetjes.



Dag 4
Richting strand gereisd. Én overnacht in een bamboe ecohut.



Een unieke ervaring.



Ook de WC was eco: opgedeeld in twee compartimenten, in het voorste moest je mikken om te plassen en in het achterste compartiment moest de grote boodschap. Vervolgens wat kalk er bovenop kappen en klaar was kees.



Ook de douche was geweldig: een open kotje helemaal bedekt met bamboebladen en het water liep gewoon weg tussen de spleten van de vloer.



Het enige probleem was dat wanneer je ’s avonds het licht in de hut aandeed, iedereen die passeerde los binnen kon kijken (van privacy gesproken).



Dag 5
In de voormiddag op zoek gegaan naar de plaatstelijke visser (Señor Poule). We hadden van Fran een adresje gekregen om kreeften te kopen. 5 libras (2 kilo en half) besteld die ze de volgende dag voor ons zouden vangen. Geweldig toch! In België niet te betalen!





In de namiddag samen met een Duits koppel een boottochtje gemaakt naar “la isla Juan Venado”, een eiland waar zoet en zout water samen komen (Mangroves). Geweldig mooi.





Onze gids was een visser van het plaatstelijke dorpje en wist veel te vertellen. Ook kennisgemaakt met verhalen over brujeria (hekserij), want ze geloven hier toch wel sterk in.



Ook Stoffel heeft het meeste kunnen volgen (toch handig als je Latijn, Frans en een beetje Italiaans kan).



Verder verse vis en verse scampi’s gegeten, met uitzicht op zee! Beter kan gewoonweg niet. Het paradijs.





Dag 6





`s Morgens vroeg de kreeften gaan oppikken en met de eerste bus terug naar Estelí vertrokken. Naar het buitenhuis van Reninka, want Fran ging de kreeften klaarmaken.





Mojitos gemaakt met Flor de Caña (Nica-rum), limoentjes rechtstreeks uit de boom en en Hierva buena (muntblaadjes). De smaak was niet helmaal hetzelfde als in Belgie, maar het was lekker.
Stoffel heeft 7 kreeften gegeten en ik 6. Ze waren misschien een beetje kleiner, maar in België krijg je er zo maar 1 op je bord. Heeeeerlijk, er was nog, maar dat kregen we er echt niet meer in.

Vandaag
Al het materiaal voor de school uitgestald en wat geordend (amaaai er was echt veel materiaal, bedankt nog eens aan iedereen die zo hard in de weer is geweest).

Gaan brunchen in “La Casita”, onze vooraad rum ingeslagen om naar België mee te brengen, de voetbalmatch gevolgd en onze pakken gemaakt voor morgen, want dan gaan we met een nationale vlucht naar Corn Island (eilandje in de Caribische zee). Voor mij ook de eerste keer dat ik naar deze kant van Nicaragua ga. Hopelijk is het daar mooi weer en kunnen we daar ook nog eens kreeft eten, want eens terug in België denk ik niet dat onze portefeuille dat aankan.

Wie weet lukt het nog om een tweede klein verslagje te schrijven over Corn Island, ik zal zien.



Groetjes van Stoffel en mij!

zaterdag 26 juni 2010

Mijn laatste bericht vanuit Nicaragua!



Dag mensen allemaal,

Gisteren mijn laatste dag op de school... Een heel vreemd gevoel, want ik weet dat ik de leerkrachten en kinderen waarschijnlijk nooit meer zal terug zien ( ik hoop ooit toch nog eens terug te kunnen gaan, voor een korte periode, gewoon om te zien hoe de school geevolueerd is). Alles samen was ik toch wat emotioneel, vooral op het moment dat ik terug op mijn eigen kamer was, het besef komt altijd pas later.

Als ik nu terugblik op mijn verblijf hier als vrijwilliger, weet ik dat ik uit deze ervaring heel veel gehaald heb, zowel persoonlijk als profesioneel. Ik vertrek ook met een positief gevoel, want ik heb iets van mezelf kunnen achterlaten, het is me gelukt om de school te helpen met de kennis die ik als ergotherapeute bezit. Ook al is hetgeen ik geboden heb maar een klein deeltje, toch geeft dit al genoeg voldoening. Want wat ik hier eindelijk geleerd heb: neem niet teveel hooi op je vork! Je kan beter starten met kleine dingen en deze tot in de puntjes uitwerken, dan te veel en onvolledig.
Ook word ik op 9 juli afgelost door een pas afgestudeerde ergotherapeute uit Spanje, zij heeft de powerpoint, die ik gemaakt had voor TAPAS, gezien en was direct geinteresseerd om 6 maanden te komen en verder te werken aan de projecten die ik begonnen ben. Ik moet toch wel toegeven dat ik toch een beetje fier ben (een klein beetje mag wel hé!)dat mijn inspanningen opvolging hebben.

Vermits ik de komende weken niet ga beschikken over internet, zal dit dan ook mijn laatste bericht zijn vanuit Nicaragua!

Nog een weekje El Salvador, een goede afleiding, want anders zou ik toch maar zenuwachtig zitten wezen tot dat Stoffel komt, want vier maanden is toch wel lang...

Ik wil iedereen alvast bedanken voor het volgen van deze blog, want de reacties gaven me toch wel een beetje het gevoel dat ik niet zooo ver weg van thuis was. Ook is er heel veel reactie gekomen op mijn oproep, zoveel zelf dat Stoffel momenteel zit te zwoegen om alles mee te krijgen. Maar geen paniek wat deze keer niet meekan, kan ik nog steeds meegeven met een student ergotherapie die in februari volgend jaar naar de school komt. Beter laat dan nooit!

Muchos Saludos en tot binnen 3 weken, want dan sta ik terug op Belgische bodem!

donderdag 24 juni 2010

hier ben ik weer!

Dag mensen,

Vermits de laatste twee weken behoorlijk druk waren heb ik amper de tijd gehad om me op de blog te concentreren. Maar bij deze een inhaalmanoeuver. Zoals ik al verteld heb ben ik van gezin verhuisd. Nu woon ik veel rustiger! Geen huilende kinderen meer midden in de nacht, geen vijf tv’s die opstaan, een beetje meer privacy, ik voel de veren in het bed niet meer enenenen er is waaaaarm water, heerlijk!!!!

Hier volgen enkele fotootjes van mijn kamer en van het gezin in onder andere De Finca (een buitenhuisje voor de weekends)

Mijn nieuwe patio


Mijn kamer




Mijn badkamer (een grote verbetering)


Het buitenhuisje


Heerlijk eten


Ik en Yarince (zoontje van Reninka)


Wara Liz (dochtertje rechts)


Fran (man)


Reninka


Verder heb ik vandaag de laatste dag met de kinderen gewerkt, eerder gefeest, want het was vaderdag en dan is er weer een hele dag feest. Wel een leuke afsluiter...!











Morgen ga ik als afscheid voor alle leerkrachten een lasagne maken... ik ben benieuwd of dit mij gaat lukken.

Ik ga jullie moeten laten want er is hier een klein jongetje dat al een half uur aan het vragen is wanneer hij op de computer mag....

Tot de volgende!

Ps. Ik ga proberen om in het weekend nog een laatste aanvulling te doen, daarna weet ik niet of het me nog zal lukken jullie op de hoogte te houden (wegens tijdgebrek) .... maar ik doe mijn best!!!

Ik ga stilletjes afscheid moeten nemen!!!

dinsdag 8 juni 2010

Een nieuwe omgeving!



Dag mensjes allemaal,

De workshop van vrijdag was heel goed verlopen, iedereen was enthousiast. Ik ben opgelucht. Omdat het zo goed meegevallen was hebben ze me gevraagd deze nog eens te geven, maar dan aan een ander team van leerkrachten in Estelí. Ook ga ik binnen drie weken voor een weekje naar El Salvador, om de workshop daar nog eens te geven en tegelijkertijdkan ik nog andere workshops meevolgen en natuurlijk ook El Salvador bezoeken.



In het weekend (zaterdag) naar Somoto geweest (een canyon). Via een bootje, banden en al zwemmend tegen de stroming in de canyon bezocht. We waren met twee Annelies (Belgische cooperante van El Salvador)en ik en dan nog eens drie gidsen (de stroming was vrij sterk, dus de nodige voorzorgen werden genomen). Een hele toffe ervaring!!!









Zondag minder aangenaam, we zijn gaan wandelen met een hele groep, maar door een bacteriele infectie heb ik na 15 minuten moeten stoppen (overgeven en diarree, weeral). Dus nu zit ik voor de zoveelste keer weer eens thuis op ziekenverlof. Maar ik blijf positief denken.



Mijn tijd hier begint stilletjes aan ook af te korten, nog maar drie weken in de school (min deze drie dagen dan) en dan nog een weekje El Salvador en dan komt eindelijk Stoffel naar hier.