Welkom

Hallo iedereen,

Op 28 februari 2010 vertrek ik voor 4 maanden naar Estelí. Ik ga er als vrijwillige ergotherapeute werken met kinderen met een functiebeperking. Omdat er zoveel mensen zijn die me mentaal, fysiek en financieel gesteund hebben wil ik mijn avonturen met hen delen. Andere geïnteresseerden zijn natuurlijk ook welkom!


Bij deze: WELKOM IEDEREEN!


zaterdag 26 juni 2010

Mijn laatste bericht vanuit Nicaragua!



Dag mensen allemaal,

Gisteren mijn laatste dag op de school... Een heel vreemd gevoel, want ik weet dat ik de leerkrachten en kinderen waarschijnlijk nooit meer zal terug zien ( ik hoop ooit toch nog eens terug te kunnen gaan, voor een korte periode, gewoon om te zien hoe de school geevolueerd is). Alles samen was ik toch wat emotioneel, vooral op het moment dat ik terug op mijn eigen kamer was, het besef komt altijd pas later.

Als ik nu terugblik op mijn verblijf hier als vrijwilliger, weet ik dat ik uit deze ervaring heel veel gehaald heb, zowel persoonlijk als profesioneel. Ik vertrek ook met een positief gevoel, want ik heb iets van mezelf kunnen achterlaten, het is me gelukt om de school te helpen met de kennis die ik als ergotherapeute bezit. Ook al is hetgeen ik geboden heb maar een klein deeltje, toch geeft dit al genoeg voldoening. Want wat ik hier eindelijk geleerd heb: neem niet teveel hooi op je vork! Je kan beter starten met kleine dingen en deze tot in de puntjes uitwerken, dan te veel en onvolledig.
Ook word ik op 9 juli afgelost door een pas afgestudeerde ergotherapeute uit Spanje, zij heeft de powerpoint, die ik gemaakt had voor TAPAS, gezien en was direct geinteresseerd om 6 maanden te komen en verder te werken aan de projecten die ik begonnen ben. Ik moet toch wel toegeven dat ik toch een beetje fier ben (een klein beetje mag wel hé!)dat mijn inspanningen opvolging hebben.

Vermits ik de komende weken niet ga beschikken over internet, zal dit dan ook mijn laatste bericht zijn vanuit Nicaragua!

Nog een weekje El Salvador, een goede afleiding, want anders zou ik toch maar zenuwachtig zitten wezen tot dat Stoffel komt, want vier maanden is toch wel lang...

Ik wil iedereen alvast bedanken voor het volgen van deze blog, want de reacties gaven me toch wel een beetje het gevoel dat ik niet zooo ver weg van thuis was. Ook is er heel veel reactie gekomen op mijn oproep, zoveel zelf dat Stoffel momenteel zit te zwoegen om alles mee te krijgen. Maar geen paniek wat deze keer niet meekan, kan ik nog steeds meegeven met een student ergotherapie die in februari volgend jaar naar de school komt. Beter laat dan nooit!

Muchos Saludos en tot binnen 3 weken, want dan sta ik terug op Belgische bodem!

Geen opmerkingen: